Ik post niet zo vaak berichten online. Maar je bent jarig en dan denk je wel eens terug naar de bijzondere momenten in je leven. Dit is er een van. Wat een mooi verjaardagscadeau was dat! Mijn eerste bokaal, een eerste prijs in de fotografe. Tien jaar geleden won ik de wedstrijd van William Rutten en mocht ik Tygo Gernandt fotograferen. Tien jaar na een onverwachte mijlpaal achter mijn camera werk ik aan portretten die draaien om kwetsbaarheid en kracht. Foto’s met betekenis.
Moest even nog samen met hem op de foto.
Wat een bijzonder moment om even bij stil te staan. Bijna niet te geloven, maar het is alweer tien jaar geleden dat ik die onvergetelijke wedstrijd van William Rutten won. De prijs? Een exclusieve fotoshoot met niemand minder dan Tygo Gernandt en als kers op de taart, een bokaal. Ik ben niet iemand die vaak op socials post, maar dit voelt als zo’n moment dat ik toch even wil markeren.
Als ik er nu op terugkijk, voelt het nog steeds als de dag van gisteren.
Toen ik getagd werd door Pieter Heijne, een oude klasgenoot, bij Williams oproep – een fotograaf wiens werk ik al bewonderde sinds mijn opleiding in 2003 – twijfelde ik, ik was ten eerste druk bezig met de voorbereidingen voor mijn ‘baard-project‘ (vandaar die lange baard op de foto’s hierboven 🙂 ) en ik vond het eerlijk gezegd, toch wel eng…. ik moest uit mijn comfortzone stappen. Maar door een stomme opmerking van een ex-collega werd ik toch gemotiveerd, dus ik moest hieraan meedoen. Dat ik uit meer dan 4.400 inzendingen uiteindelijk bij de laatste 21 finalisten zat, voelde al als een enorme eer.
Maar die dag in juni 2016… die was pas echt magisch. Hieronder kunnen jullie meekijken tijdens de shoot.
Ik weet nog dat ik tegen Tygo zei: “Als ik jou zie, denk ik aan kracht. Ik wil power zien.” Dat werd de rode draad van de shoot. Na een intensieve dag moesten we één foto inleveren voor de publieksstemming. Ik koos de foto die voor mij die pure energie het meest uitstraalde.
De winnende foto. Ik heb uiteindelijk voor deze foto gekozen omdat mensen reageerden met power! Een kreet die ik had bedacht voor Tygo.
Men kon stemmen op de foto’s die online stonden. Na een week kwam het resultaat: met meer dan 3.100 stemmen mocht ik mezelf winnaar noemen. De reacties waren ongelofelijk bijzonder om te lezen, om maar eentje uit te pikken:
Het was echt een van de mooiste verjaardagscadeaus dat ik me kon wensen – zeker toen Tygo de foto daarna ook nog als zijn profielfoto op Facebook gebruikte.
Maar ik wil dit moment niet alleen voor mezelf houden. Ik heb enorm veel respect voor alle andere deelnemers, Marije Dijkema, Gaby Ermstrang, Pleuni van der Pas die meededen — en natuurlijk voor onze assistenten (o.a Jaleesa die wel mijn assistente wilde zijn), die achter de schermen zo’n belangrijke rol speelden.
En dank aan William Rutten, die ons deze kans gaf — inclusief de lunch die daar later ook bij hoorde. Ook wil ik Gaby nogmaals bedanken voor de foto’s tijdens die lunch. Een klein, maar heel waardevol extra aandenken aan een bijzondere dag.
Die ervaring was voor mij veel meer dan alleen een wedstrijd winnen. Het was een bevestiging van mijn blik en mijn visie. Als kunstenaar en visuele verhalenverteller zoek ik steeds naar balans tussen licht en donker, naar eenvoud, humor en de schoonheid van kwetsbaarheid. Of ik nu een bekende acteur voor mijn lens heb of werk aan een persoonlijk project: het doel blijft hetzelfde. Ik wil verhalen vertellen, emoties vangen en de kijker even laten stilstaan.
De bokaal die ik toen won staat voor een mijlpaal, maar de echte winst zit in de reis die ik sindsdien heb gemaakt. Van die eerste stappen in de fotografie naar waar ik nu sta als conceptueel fotograaf en kunstenaar, altijd op zoek naar dat ene unieke moment en het omdenken. Zoals negatieve inputs omzetten in iets positiefs (denk aan de opmerking van mijn ex-collega of mijn ‘baard-project’).
Tot slot wil ik alvast iets delen waar ik nu mee bezig ben.
Op dit moment werk ik aan een fotoproject voor de expositie van fotocollectief RAW(waar ik zelf ook deel van uitmaak) met als thema Onzichtbaar. In dit project fotografeer ik kinderen die gepest zijn. En wauw… wat een kanjers. Het raakt me hoe dapper ze zijn en hoe mooi het is dat ze hun verhaal durven te laten zien. Als ik aan deze kinderen denk, denk ik opnieuw aan kwetsbaarheid enkracht.
Wil je dit werk zelf komen bekijken? Je bent van harte welkom bij de expositie in de Waterstaatskerk. De opening staat gepland op 12 september(onder voorbehoud). Volg ons op Facebook of Instagram om up to date te blijven.
